Lapidarium II (1980-2006)

  • W miarę jak przybywa ci lat, ludzie coraz mniej ci wybaczają. Najlepiej dziecku – jemu wolno wszystko. Młodzieży też dane jest szerokie pole. Młodzież jest wartością samą w sobie, jest powabem, świeżością i energią. Wiek dojrzały – świat jeszcze czeka, jeszcze daje ci szanse. Ale przychodzi starość i wówczas – albo jesteś kimś, jakąś ogólnie uznaną wartością, albo inni będą pomiatać tobą, popychać cię. Ciągle musisz usprawiedliwiać się, że żyjesz, że jeszcze jesteś.

    Ryszard Kapuściński (1932-2007) "Lapidarium II (1980-2006)"
  • Największy ból mogą nam zadać tylko osoby najbardziej kochane. Najgorszy, bo zaczajony, zaskakujący wróg to ten, który jest najbliżej ciebie.

    Ryszard Kapuściński (1932-2007) "Lapidarium II (1980-2006)"
  • Boję się świata bez wartości, bez wrażliwości, bez myślenia. Świata, w którym wszystko jest możliwe. Ponieważ wówczas najbardziej możliwe staje się zło.

    Ryszard Kapuściński (1932-2007) "Lapidarium II (1980-2006)"
  • Fatalne jest psychologiczne oddziaływanie kryzysu. Kryzys obezwładnia nas, napełnia pesymizmem, paraliżuje wolę, pozwala na bezczynność, na nie-działanie i  nie-myślenie. Kryzys wyjaławia nas, pogrąża w apatii w zracjonalizowanym minimalizmie.

    Ryszard Kapuściński (1932-2007) "Lapidarium II (1980-2006)"
  • Absolutna wolność jest niebezpieczna. Wolność bez zasad moralnych, bez etyki pracy i poczucia obowiązku, bez tolerancji, poszanowania, a także bez naturalnej życzliwości, wobec Innego może być siłą niszczycielską.

    Ryszard Kapuściński (1932-2007) "Lapidarium II (1980-2006)"
  • Kocham pustynię. Ma coś metafizycznego, transcendentnego. Na pustyni cały kosmos jest zredukowany do kilku elementów. Jest to pełna redukcja wszechświata: piasek, słońce, gwiazdy w nocy, cisza, gorąco dnia. Ma się koszulę, sandały, coś bardzo zwykłego do jedzenia, odrobinę wody do picia, pełna prostota. Nie ma niczego miedzy tobą a Bogiem, tobą a wszechświatem.

    Ryszard Kapuściński (1932-2007) "Lapidarium II (1980-2006)"