Zakazane wrota (2011)

  • Za każdym razem uderzał mnie fakt, że kiedy, ogólnie rzecz biorąc, kraj rozwija się i bogaci, ogromna część ludności biednieje i traci pewność posiadania owego niezbędnego dla przeżycia minimum, które miała dawniej. Restrukturyzacja gospodarki wywołała na przykład niebezpieczne krążenie olbrzymiej masy wędrownych robotników, szukających dorywczego zatrudnienia. To sto dwadzieścia milionów ludzi, którzy przy korzystnej sytuacji ekonomicznej zasilają finanse pozostawionych na wsi rodzin, lecz którzy – gdyby gospodarcza przebudowa zawiodła – mogliby pod wpływem rozpaczy stać się iskrą wzniecającą pożar aglomeracji miejskich, gdzie w danej chwili biwakują.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Dawniej każda komuna miała swojego wzorowego chłopa, a każda fabryka – wzorowych robotników, których należało naśladować. Ich nagrodą za pracę ponad normę były czerwone kokardy, chorągwie, dyplomy wywieszane w miejscu zatrudnienia i ogromny podziw, jaki budzili wśród towarzyszy.

    Teraz nagrodą jest podwyżka zarobków, ale wyróżnienie ma swój koszt: kpiny ze strony kolegów

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • „Jeśli socjalizm jest taki dobry, to dlaczego nie udaje się nam dogonić świata kapitalistów?” – pyta czytelnik w liście do „Dziennika Ludzi Pracy”. A inny: „Wiadomo, ze w kapitalizmie robotnicy są wyzyskiwani; a jednak żyją oni lepiej od nas, którzy wyzyskiwani nie jesteśmy. Mają samochody, lodówki i telewizory, a my nie. Dlaczego?”

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • „Im więcej ludzi, tym więcej pomysłów, entuzjazmu i energii” – rzekł pewnego razu Wielki Sternik.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Oparta na egalitaryzmie dyktatura maoistowska ustąpiła miejsca dyktaturze innej, opartej na kapitalistycznej logice; zamiast dawnej ideologii „służby ludowi” ogłoszono nową ideologię „chwalebnego bogacenia się”.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • „Przodownicy” wyznaczają tempo pracy na akord i kontrolują jakość. Po wprowadzeniu w fabryce systemu odpowiedzialności oraz podwyżek dla pracujących więcej i lepiej reszta załogi krzywo na nich patrzy.

    Demontaż komun, rezygnacja z egalitaryzmu i wskrzeszenie prywatnej inicjatywy w życiu Chin w ogóle doprowadziły do powstania zupełnie nowej sytuacji, w której jedni zarabiają, a drudzy tracą.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Gdyby zawiodła globalizacja, która tak gorąco się zachwala jako panaceum na wszelkie zło, jako jedyne antidotum na wojny i konflikty? Reakcja w Chinach – nie zapominajmy nigdy, że to raj olbrzymi, zamieszkany przez jedna czwartą ludzkości – mogłaby być niezwykle groźna, bo byłaby to reakcja odrzucenia. Odrzucenia wszystkiego, co importowane, co zachodnie.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Około roku tysięcznego Tybetańczyków było dwanaście milionów, pod koniec XVIII wieku – już tylko cztery, w 1949 roku – zaledwie milion. Zastygli w swego rodzaju negacji rozwoju materialnego, podobnie jak my w okresie średniowiecza.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Postawa komunistycznych urzędników nie różniła się w gruncie rzeczy wiele od podstawy owego dziewiętnastowiecznego mandaryna, który, spotkawszy po raz pierwszy mówiącego po chińsku cudzoziemca, zwrócił się do swojej świty z pytaniem: „Co to za zdrajca nauczył go naszego języka?”.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Jeśli zadowoleni są chłopi, w cesarstwie panuje spokój

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Całość doświadczeń chińskich od 1949 roku dowodzi, że bodźce materialne powodują wzrost produkcji, zaś bodźce natury moralnej wywołują jej spadek.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"
  • Oto dylemat każdej mniejszości w każdym państwie: zaakceptować asymilację i rozwijać się wraz z innymi, tracąc jednak własną tożsamość – albo asymilację odrzucić, izolować się i pozostawać w tyle.

    Tiziano Terzani (1938-2004) "Zakazane wrota (2011)"